Over de onzichtbare kloof tussen wat je lichaam schreeuwt en wat de wereld ziet
Een enorm lange gang strekt zich voor me uit. Rechts hoge ramen die een serene sfeer over de steriele ruimte werpen. Links de welkomstbalie. Met een paar stappen sta ik daar, op deze eerste dag van mijn revalidatie.
“Goedemorgen, ben je medewerker of patiënt?” vraagt de medewerker vriendelijk.
Mijn blik glijdt langs de rolstoelers, de mensen met krukken, de zichtbare hulpmiddelen die overal om me heen bewegen. Aan mij is niets te zien.
De behandelkamer is nog geen twintig meter verderop. Voor het oog loop ik met gemak naar het einde van de gang. Maar hoe dichter ik de behandelkamer nader, hoe oppervlakkiger mijn ademhaling wordt.
Zodra ik de, op het bed en een aantal meubels na, lege kamer inloop, plof ik neer op het bed. Mijn romp voelt zo hard als een lattenbodem. Felle pijn beneemt me de adem. Mijn vingers knijpen in de rand van de bank.
Nog geen twee minuten geleden leek er niets aan de hand.
De onzichtbare kloof tussen hoe je eruit ziet en hoe je je voelt
Ken je dat? Dat gevoel dat je in twee werelden tegelijk leeft?
Er is de wereld die anderen zien. Dat je rondloopt, aanwezig bent of er gezegd wordt: “je ziet er goed uit.” En er is de wereld die alleen jij kent. De snijdende pijn, de plots opkomende uitputting, het verdriet dat zich diep vanbinnen, in stilte, afspeelt.
Twee versies van dezelfde vrouw, gescheiden door een onzichtbare kloof.
In dat moment op die behandelbank, met mijn vingers geklemd om de rand, wilde iets in mij uitroepen: “Deze vrouw die jullie zien, is niet wie ik ben! Niet dit lichaam, niet de toeschouwer van het leven, niet …
Kneep mijn keel dicht.
“…ik ben… wie ben ik eigenlijk nog?”
Waarom je de signalen van je lichaam niet altijd herkent
Mijn lichaam wilde me iets vertellen. Het gaf allerlei signalen, maar ik kon ze niet begrijpen. De kloof tussen binnen en buiten voelde zo rauw, zo verwarrend en zo alleen. Vanuit die pijn stelde ik vragen, aan behandelaars, aan artsen. Vertel het me, wat is er dan? Wat moet ik doen?
Maar ik wist toen nog niet dat het antwoord zich niet daar bevond, dat ik de taal van mijn lichaam niet kon verstaan. Dat ik had geleerd om te vertrouwen op wat anderen mij zeiden, op wat mijn hoofd mij vertelde, maar zeker niet op wat ik waarnam.
Er zijn zoveel lagen die spreken of juist geblokkeerd zijn. Door stemmen van de wereld om ons heen die we hebben geïnternaliseerd. Niet klagen maar dragen. De dokter weet het beter of Kom op, doorgaan. Onbewust bepalen deze stemmen welke signalen welkom zijn en welke we bij voorbaat tegenhouden.
Of de blikken, de verwachtingen, de vergelijkingen. Hoe we in relatie staan met de mensen om ons heen, ons tot hen verhouden. Zoals mijn ogen die langs de rolstoelen gleden, langs de krukken, langs de zichtbare bewijzen van pijn. En in stilte trok ik de conclusie: aan mij is niets te zien, dus wat heb ik hier te zoeken?
En, dat wat we onszelf vertellen: Ik stel me aan. Het valt wel mee. Anderen hebben het zwaarder.
Gedachten. Hoe we met onze gedachten de werkelijkheid van het lichaam overschreeuwen, bagatelliseren of ontkennen.
Op elke laag ligt de uitnodiging: durf je te kijken?
Wat er gebeurt als je over je grenzen blijft gaan
Het is verleidelijk om te denken dat dit is hoe het nu eenmaal gaat, dat de wereld nu eenmaal niet begrijpt wat je doormaakt en dat je dat maar moet accepteren. Maar wat als het niet zozeer gaat over wat zij begrijpen, maar dat er een sleutel ligt in de (onzichtbare en onbewuste) kloof die er is tussen jou en je eigen lichaam?
Simpelweg omdat je, net als de meesten van ons, nooit hebt geleerd de signalen van je lichaam te herkennen. Niet voordat ze tot overduidelijke klachten leiden. Omdat de wereld je heeft geleerd om door te gaan, om sterk te zijn.
Je lichaam heeft een heel krachtig overleefmechanisme. Bovenal kiest het bescherming boven herstel. Chronische klachten, pijn en uitputting zijn signalen van een overbelast zenuwstelsel dat je wil beschermen.
Wat het oplevert om de blokkades te zien
Stel je voor dat er een andere weg is dan het moeten uithouden met wat er is. Dat je, in plaats van je schouders eronder te zetten, door te zetten en vol te houden, weer op adem kunt komen. Dat er ruimte ontstaat voor ontspanning en mildheid voor jezelf.
Als er zichtbaar wordt waar de signalen stagneren, ontstaat er iets bijzonders. Er ontstaat begrip voor wat er is, met als gevolg ruimte om jouw beweeg- en leefruimte te vergroten.
Zoals Lisanne zei: “ik vond het zo confronterend om te ervaren hoeveel ik over mijn grenzen probeerde te functioneren. Hoe weinig ik bleek te kunnen. Dat was moeilijk om te ervaren. Maar nu ik weet waar mijn uitdagingen liggen en naar mijn lichaam luister, merk ik dat ik juist meer ga kunnen! En dan niet helemaal in het rood te belanden, en over mijn grenzen ga. Ja echt, ik ga er nog weleens overheen, maar ik begrijp veel beter waardoor dat komt. Ik ben zo dankbaar dat ik niet meer hoef te overleven!”
De weg naar herstel begint met luisteren
“Ergens zit zij nog in mij, de Ruth van toen. En tegelijk is zij zo buiten bereik.”
Die realisatie, op de eerste dag van een van mijn revalidatietrajecten, markeerde het begin van een periode van rouw en verdriet die ik onder ogen moest komen. Wat ik toen nog niet wist, was dat de weg terug naar mezelf niet liep via nog meer proberen en harder mijn best doen, maar gaan via het afstemmen op wat er nog meer aanwezig was.
De weg terug begon met luisteren. Waar ik ontdekte dat er signalen werden tegengehouden. Met het langzaam slechten van de muren die ik, met de beste bedoelingen, onbewust had opgebouwd.
Een ontdekking waarin ik keer op keer ondervond hoeveel harder mijn hoofd wilde gaan, in een zo ander tempo dan mijn lichaam ging.
In de kloof tussen mijn hoofd en mijn lichaam, tussen mijn willen en kunnen, tussen mijn wegkijken en naar binnen gaan kijken, vond ik de sleutel tot herstel.
Herken je de kloof die je voelt tussen wie je nu bent en wie je was?
Tussen dat wat je wilt en dat wat je kunt?
In die kloof komen wij met liefde naast je zitten. Om samen te kijken naar wat zich daar bevindt. Samen te onderzoeken welke signalen je lichaam geeft, wat je misschien onbewust tegenhoudt en waar voor jou de sleutel ligt. We ontdekken waar voor jou ruimte kan ontstaan voor herstel.
Herken je kloof tussen wie je nu bent en wie je was? Tussen wat je wilt en wat je kunt?
We horen graag van je.
Welkom om een – online – vrijblijvend gesprek met ons aan te vragen
