Ga naar de inhoud
Jarenlang was ik – Ruth – in mijn leven met chronische pijn voortdurend op zoek naar herstel. Iedere nieuwe behandeling bracht hoop met zich mee. Misschien zou dit eindelijk dé oplossing zijn. Misschien zou deze therapeut begrijpen wat er aan de hand was.
In oktober 2019 stapte ik opnieuw een behandelkamer binnen, vol verwachtingen en voorzichtig optimisme. Wat ik toen nog niet wist, was dat deze dag een belangrijk keerpunt zou worden. Via een heel onverwachte wending begon ik iets te zien wat jarenlang in de schaduw had gelegen.
Het is een koude, zonnige dag in oktober 2019. Samen met een vriendin ben ik naar het ziekenhuis gereden. Onderweg hebben we gezellig gekletst. Een dag waar ik hoopvol aan begonnen ben.
Aangekomen bij de therapeut vraag hij mij om mij uit te kleden en met mijn rug naar hem toe te gaan staan. “Oh, dit staat flink scheef,” zegt hij. Voor mij is dit geen nieuwe informatie.
“De vorige keer heeft deze behandeling goed geholpen hè?” vraagt de therapeut.
De vorige keer? Welke vorige keer? Ik krijg deze behandeling voor het eerst!
Verward denk ik aan het telefoongesprek vorige week waarin hij me vertelde dat deze behandeling een laatste ingreep zou zijn, waar ik echt baat bij zou hebben. Maar er kan dus een tweede keer volgen? Wat vertelt hij niet?
Vragen buitelen over elkaar heen, terwijl ik gedwee zijn aan-wijzingen opvolg en ik neem niet de ruimte om ze uit te spreken.
“Op dit moment voel ik het gewicht van jaren. Het nummertje dat ik ben voor therapeuten.”
Op zoek naar erkenning als patiënt
De therapeut gaat geroutineerd verder. “Ga maar liggen,” zegt hij. “Ik zal je bekken
rechtzetten.” Hij drukt op mijn stuit. “Doet dit pijn?” De tranen schieten in mijn ogen. “Ja,
dat doet pijn,” zeg ik zacht. En met dat hij er nogmaals vlak onder drukt, schiet ik omhoog “Doet dus ook pijn?” “Ja!”
Ik adem diep in en weer uit. ‘Nog even’, denk ik. ‘Er even doorheen. Het is zo klaar.’
De therapeut zet mijn bekken recht en na wat trekken en duwen is hij klaar. Het nagesprek gaat moeizaam. Antwoorden op mijn vragen laten zich moeilijk vinden.
Hier voel ik het gewicht van jaren. Jaren van chronische pijn, behandelingen en de voortdurende zoektocht naar herstel. De hoop die steeds weer een teleurstelling werd.
Vanmorgen ben ik hier gekomen in de hoop dat dít het is. Maar de eerste woorden bij binnenkomst geven me een andere indruk. Ik begrijp niet dat therapeuten niet goed weten wat ze moeten doen, maar toch hoop geven. Waarom is hij niet gewoon eerlijk? Waarom zei hij niet aan de telefoon: “Laten we het proberen, maar ik durf geen garanties te geven.”
Boosheid na jaren van chronische klachten
Even later loop ik met mijn vriendin naar buiten. “Oh, dit maakt me echt boos!” zegt ze plotseling. Verbaasd kijk ik haar aan. “Het maakt je boos? Wat maakt je boos?” “Nou, hoe hij met je omgaat! Hoe hij je behandelt!”
Tranen schieten in mijn ogen. Ze raakt een snaar diep in mijn binnenste, waar ik me nauwelijks van bewust was. Die ik stil probeer te houden. Ik houd mezelf voor dat het erbij hoort. Ik voel me verdrietig over hoe het gaat, maar vooral overweldigd en confuus.
Haar onverwachte erkenning voor wat ik in mezelf niet durf te zien raakt me.
Hij behandelt me niet als mens. Hij behandelt me als nummer.
Boosheid kan ik hier niet voelen, wel is er pijn geraakt.
De erkenning doet me goed. Dank je wel vriendin, dat je me dit geeft.
Het begin van een nieuwe kijk op herstel
Op de weg naar huis ben ik blij dat het achter de rug is. Dit was een heftige dag.
Deze dag zou het begin blijken van een verandering, waarbij de hoop op fysiek herstel langzaam plaatsmaakt voor iets nieuws.
Want zonder dat ik het hier nog weet, heeft mijn vriendin mij bewust gemaakt van iets wat nog ver in de schaduw ligt en in de jaren die volgen steeds verder in het licht komt. Waardoor deze ervaring het begin zou zijn van een veel grotere verandering. Eentje waarin het niet specifiek draait om de zoektocht naar herstel, maar om de manier waarop ik naar mezelf, mijn lichaam en mijn leven keek.
Op het moment dat dat veranderde, veranderde dat ook het contact met artsen en behandelaars. Ik hopte niet langer plichtmatig van de ene naar de andere behandeling, maar doorvoelde voor, tijdens en na behandelingen of ze me echt wat brachten.
Ga vandaag nog aan de slag met de basis voor je herstel
Ons online programma ‘Je zenuwstelsel: de basis van alles’ helpt je begrijpen wat er in je lichaam gebeurt én laat je stap voor stap ervaren wat er van invloed is op je zenuwstelsel en wat jij nu al kunt doen om je zenuwstelsel te ondersteunen.
Je zenuwstelsel is de centrale basis waar alles in samenkomt. Door te begrijpen wat er gebeurt in je lichaam zet je een stap richting herstel.
