Ga naar de inhoud
Het is midden in de zomer, juli 2023. Het telefoontje met de proctologe zet mijn hele wereld op de kop. Haar boodschap staat haaks op alles wat ik in de afgelopen zeven jaar heb gehoord. Jarenlang leek een operatie geen optie. Jarenlang hoorde ik dat ik ermee zou moeten leren leven. Maar die dag klinkt er iets totaal anders aan de andere kant van de lijn. En ik kies. Ik neem de afslag.
Het is een warme zomermiddag in juli 2023. De proctologe belt. Een afspraak waar ik deze keer weinig van verwacht. De voorgaande maanden heeft zij meerdere tests uitgevoerd op mijn bekken- en stuitgebied om te onderzoeken of er mogelijk nog wat over het hoofd gezien is.
Na zeven jaar chronische stuitpijn had ik geleerd om niet te veel verwachtingen te hebben. De laatste test had geen merkbaar resultaat opgeleverd, dus ik had haar weinig te melden.
Het gesprek is nog nauwelijks begonnen of ze zegt met een overtuigende, wat opgetogen stem: “Ruth! Wat denk je, zullen we samen in het diepe springen?!”
Zonder dat we er ooit letterlijk over hebben gesproken, weet ik wat ze bedoelt.
Een coccygectomie, de stuit verwijderen.
Maar, dat kan toch niet?
Allerlei scenario’s, uitspraken en onderzoeken van afgelopen jaren trekken in een split second aan me voorbij. Hoe vaak mij niet verteld is dat een operatie in het bekkengebied niet verstandig zou zijn. Dat de kans groot was dat een operatie meer zou ontwrichten dan helpen.
Het enige wat ik uitbreng is: “In het diepe springen? Wat dan? Wat is je idee daarbij?”
Dan vertelt ze: “Ik denk dat er maar één ding op zit. En dat is een coccygectomie. Dat lijkt me de meest logische stap. Alleen… dat kan alleen als jij met mij in dit diepe wilt springen. Want er is geen enkele garantie voor het slagen van de operatie.”
Even is het stil.
“Er is een kans dat de pijn erger wordt. Dus zeg het maar. Gaan we ervoor of niet?”
Een keuze zonder twijfel
Niets in mij twijfelt. Ja het is spannend en tegelijkertijd kan de kwaliteit van mijn leven niet slechter, zodat de mogelijkheid van nóg meer pijn me niet tegenhoudt. Zoveel pijn, of nog meer pijn. Het maakt me niet uit. Dus ik zeg:
“Ja. Ik ga ervoor.”
“Dat doen we! Ik ga de operatie plannen. Ik zie je over een paar weken!” En ze hangt op.
Daar sta ik dan, met de telefoon nog in mijn hand. Overdonderd door deze totaal onverwachte afslag. Als filmfragmenten komen de eerder gedane uitspraken voorbij:
– “Er is niets meer aan te doen.”
– “Je zult ermee moeten leren leven.”
– “Het is een kwestie van accepteren.”
Jarenlang had ik die woorden gehoord. En nu lag er ineens een heel andere mogelijkheid op tafel.
Waarom een coccygectomie eerder geen optie was en nu wel
Een coccygectomie is een operatie waarbij de stuit (het staartbeen) geheel of gedeeltelijk wordt verwijderd. Deze ingreep wordt meestal pas overwogen wanneer langdurige of chronische stuitpijn onvoldoende reageert op andere behandelingen en de klachten het dagelijks leven ernstig beperken. Artsen zijn vaak terughoudend met deze operatie, omdat de uitkomst niet gegarandeerd is en de klachten soms zelfs kunnen verergeren.
Misschien maakt dat het telefoontje van die zomerdag nog wel bijzonderder.
Ik spring in het diepe. Samen met haar. Met een totaal ander gevoel dan eerdere behandelingen. Nu voel ik, diep in mij, dat dit een ónderdeel is van de weg die ik mag gaan. Omdat ik voel dat het klopt ook al weet ik niet wat de uitwerking zal zijn.
Deze operatie is nu mogelijk, ziet zij nu zitten, omdat er de afgelopen jaren zo ontzettend veel veranderd is in mijn innerlijke dynamiek. De centrale sensitisatie is afgenomen en mijn lichaam reageert anders dan voorheen.
De oefeningen om het parasympatische deel van het zenuwstelsel te activeren, me over te geven aan de muistroom, zicht krijgen op onderliggend trauma, het (her)kennen van de signalen van mijn lichaam en veiligheid inbouwen door grenzen te stellen – het heeft allemaal bijgedragen aan het verkleinen van het pijngebied in mijn lichaam.
Waar de pijn zich eerder door heel mijn lichaam verspreidde, is deze steeds meer gecentraliseerd geraakt naar de stuit.
Ik leef niet langer vanuit een óverleven. Maar meer en meer in verbinding met wat er in het moment is en wat er in de dag haalbaar is en nodig is.
Ik leef niet langer vanuit mijn overtuiging dat ik dingen moet kunnen volhouden, of dat ik afspraken niet mag afzeggen. Steeds opnieuw vraagt mijn lichaam om afstemming: wat is er nu mogelijk? Zodat ik nu leef zonder alsmaar de grenzen over te gaan.
Het voelt als een cadeau
Het voelt als een cadeau, dat zij nu zegt dat ze de operatie ziet zitten!
En ik voel dat het klopt. Het kan nu. Zonder dat ik de uitkomst weet, weet ik dat dit de weg is die ik gaan moet.
De stuit gaat eruit.
Binnenkort.
Zet jouw eerste stap
En weet je, misschien is het voor jou zelfs tijd voor een grote stap. Omdat jij voelt, op deze Bevrijdingsdag 2026, dat dit jouw start mag zijn naar een verbonden leven, ondanks chronische klachten.
Thema’s
Bekijk ook deze thema's:
Rouw
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis…
Rouw
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis…
Rouw
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis…
Rouw
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis…
