'Ik mag niet lastig zijn'
In dit praktijkverhaal ontdekt Tirza hoe geïnternaliseerde overtuigingen haar klein houden, en dat simpelweg ‘anders denken’ niet genoeg is om dit te veranderen.
Ze vertelde hoe het nog diezelfde ochtend, weer gebeurde.
Het was nog voordat haar partner iets zei. Ze begreep niet wát er gebeurde. En ze vertelde verder.
In de mist van verwarring voelde ze zich gespannen worden en het liefst wilde ze weg. Een intens en overweldigend gevoel te willen verdwijnen. Als ik doorvraag wat ze dacht en voelde vertelt ze hoe haar gedachten raasden.
Wat heb ik niet goed gedaan, wat moet er anders? Wat is er gebeurd? Het was de blik in zijn ogen, die zei haar al genoeg.
Haar hoofd draaide overuren. Ze wilde begrijpen, weten wat er gebeurde. Wilde het oplossen, zonder te weten waar het over ging. Het is zo’n naar gevoel, ik wil dan gewoon weg, helemaal door de grond zakken en verdwijnen. En dat heb ik de laatste tijd vaker!
“Ik heb altijd geloofd dat ik niet lastig mag zijn.”
Het gevoel dat je wilt verdwijnen
Later die dag viel het kwartje. Dit gevoel kent ze! Het lijkt een terugkerend thema te zijn: Een diepe schaamte, omdat ik niet voldoe aan de verwachting van de ander. Of eigenlijk báng is niet te voldoen aan de verwachting van de ander. Dat roept zo’n naar gevoel op dat ze wel wil verdwijnen.
Met dat ze deelt hoe ze zich voelt, we dit deel van haar op stoeltje in de kamer en plek geven
is er ineens die ander. Van toen. Die ook onbewust aanwezig is.
Ik vraag haar of ze nog een stoel wil pakken. Voor deze stem.
Het is deze kritische, neerbuigende stem die haar vertelt dat ze niet tot last mag zijn.
Hoe kon ze de ruimte innemen, hoe kon ze denken dat ze …! En hij gaat los! Met zijn priemende blik en scherpe woorden. En het kleine meisje? Ze wordt kleiner. Duikt ineen.
Het is dit kleine meisje in haar die het liefst vertrekt. Misschien wel naar de andere kant van de wereld.
Zolang ze maar niet te veel, tot last is, niet voldoet aan de verwachting van de ander.
Oh! zegt ze, haar schouders zakken. Wat is dit fijn! Haar ogen stralen.
De stem die je altijd hebt geloofd
Dat is wat ze kent, wat ze haar hele leven doet. Weggaan waar het te spannend wordt.
Het is de enige plek die nog iets van veiligheid geeft.
Het is zo’n naar gevoel!
Die ene blik, een fractie van een seconde kan je zo terugbrengen in een oude situatie.
Zelfs een moment dat je je niet meer bewust van bent.
Maar je lichaam zich nog wel herinnert.
Het lichaam reageert al, voordat je weet of begrijpt wat er gebeurt.
Met dat we samen vanaf de bank naar haar kleine meisje kijken, naar die grote aanwezig kritische ander, gaat ze ineens op het randje van de bank zitten en ik zie haar schouders zakken.
Ik heb hem – ze wijst naar de grote stoel – gewoon altijd geloofd!
“Ik heb altijd geloofd dat ik niet lastig mag zijn.”
Wat er gebeurd als je die stem een plek geeft
De innerlijke verschuiving komt samen met het besef hoeveel invloed die oude, geïnternaliseerde overtuiging heeft. Het besef komt zichtbaar aan – het moment dat het klikt vanbinnen, ze geraakt wordt en ik moedig haar aan: volg je maar wat je doen wilt!
Ik wil haar beschermen, zegt ze. Kijkt nog ietwat onzeker, dit in onbekend, heeft ze niet eerder gedaan. Toe maar! zeg ik. Dan staat ze op, duwt de grote stoel bij haar kleine meisje weg. Hou op jij! zegt ze en onderstreept haar woorden met nog een fikse duw tegen de stoel.
Even staat ze stil en dan draait ze zich naar mij om.
Oh! zegt ze, haar schouders zakken. Wat is dit fijn!
Haar ogen stralen.
Met het besef dat het overweldigende nare gevoel in dit moment iets is waar je niet langer onder gebukt hoeft te gaan, voelen dat je niet meer dezelfde bent als toen, maar dat het anders kan zet je vrij. Zet je vrij van oude overtuigingen, gevoelens en geeft je zelfvertrouwen.
De stem die je altijd hebt geloofd
Herken je dit? Die stem die zegt dat je niet lastig mag zijn, niet te veel ruimte mag innemen? In de DANS-cirkel ontdek je waar zulke overtuigingen vandaan komen en hoe ze nog steeds invloed hebben op je lichaam en je leven. Nieuwsgierig? Bekijk de gratis video.
De trigger die zichtbaar wordt
Het besef dat Tirza kreeg, in dit specifieke moment, toont wat er gebeurt in je binnenste wanneer ‘iets’ je raakt en je weet niet wat.
De trigger die een kettingreactie geeft in je binnenste.
De “grote kritische ander op de stoel” is de geïnternaliseerde stem (de poortwachter) die bepaalt wat wel en niet gevoeld mag worden. Het moment van verschuiving (“Ik heb hem altijd geloofd!”) is precies het herkennen van de trigger waardoor het systeem tot rust kan komen. In het blog Innerlijke dynamiek en triggers lees je meer over verschillende innerlijke delen en hun dynamiek.
