Ga naar de inhoud
'Ik mag niet lastig zijn': hoe oude overtuigingen je klein houden
“Ik mag niet lastig zijn.” “Ik mag niet te veel ruimte innemen.” Misschien herken je deze overtuigingen zonder je ooit bewust te hebben afgevraagd waar ze vandaan komen. In dit praktijkverhaal ontdekt Tirza hoe een oude, geïnternaliseerde kritische stem nog altijd invloed heeft op haar lichaam, gevoelens en gedrag. Totdat ze deze stem letterlijk een plek geeft en ontdekt: ik hoef hem niet langer te geloven.
Ze vertelde hoe het nog diezelfde ochtend, weer gebeurde.
Het was nog voordat haar partner iets zei. Ze begreep niet wát er gebeurde. En ze vertelde verder.
In de mist van verwarring voelde ze zich gespannen worden en het liefst wilde ze weg. Een intens en overweldigend gevoel te willen verdwijnen. Als ik doorvraag wat ze dacht en voelde vertelt ze hoe haar gedachten raasden.
Wat heb ik niet goed gedaan, wat moet er anders? Wat is er gebeurd? Het was de blik in zijn ogen, die zei haar al genoeg.
Haar hoofd draaide overuren. Ze wilde begrijpen, weten wat er gebeurde. Wilde het oplossen, zonder te weten waar het over ging. Het is zo’n naar gevoel, ik wil dan gewoon weg, helemaal door de grond zakken en verdwijnen. En dat heb ik de laatste tijd vaker!
“Ik heb altijd geloofd dat ik niet lastig mag zijn.”
Het gevoel dat je wilt verdwijnen
Later die dag viel het kwartje. Dit gevoel kent ze! Het lijkt een terugkerend thema te zijn: Een diepe schaamte, omdat ik niet voldoe aan de verwachting van de ander. Of eigenlijk báng is niet te voldoen aan de verwachting van de ander. Dat roept zo’n naar gevoel op dat ze wel wil verdwijnen.
Met dat ze deelt hoe ze zich voelt, we dit deel van haar op stoeltje in de kamer en plek geven
is er ineens die ander. Van toen. Die ook onbewust aanwezig is.
Ik vraag haar of ze nog een stoel wil pakken. Voor deze stem.
Het is deze kritische, neerbuigende stem die haar vertelt dat ze niet tot last mag zijn.
Hoe kon ze de ruimte innemen, hoe kon ze denken dat ze …! En hij gaat los! Met zijn priemende blik en scherpe woorden. En het kleine meisje? Ze wordt kleiner. Duikt ineen.
Het is dit kleine meisje in haar die het liefst vertrekt. Misschien wel naar de andere kant van de wereld.
Zolang ze maar niet te veel, tot last is, niet voldoet aan de verwachting van de ander.
Oh! zegt ze, haar schouders zakken. Wat is dit fijn! Haar ogen stralen.
De stem die je altijd hebt geloofd
Dat is wat ze kent, wat ze haar hele leven doet. Weggaan waar het te spannend wordt.
Het is de enige plek die nog iets van veiligheid geeft.
Het is zo’n naar gevoel!
Die ene blik, een fractie van een seconde kan je zo terugbrengen in een oude situatie.
Zelfs een moment dat je je niet meer bewust van bent.
Maar je lichaam zich nog wel herinnert.
Het lichaam reageert al, voordat je weet of begrijpt wat er gebeurt.
Met dat we samen vanaf de bank naar haar kleine meisje kijken, naar die grote aanwezig kritische ander, gaat ze ineens op het randje van de bank zitten en ik zie haar schouders zakken.
Ik heb hem – ze wijst naar de grote stoel – gewoon altijd geloofd!
“Ik heb altijd geloofd dat ik niet lastig mag zijn.”
De innerlijke verschuiving komt samen met het besef hoeveel invloed die oude, geïnternaliseerde overtuiging heeft. Het besef komt zichtbaar aan – het moment dat het klikt vanbinnen, ze geraakt wordt en ik moedig haar aan: volg je maar wat je doen wilt!
Ik wil haar beschermen, zegt ze. Kijkt nog ietwat onzeker, dit in onbekend, heeft ze niet eerder gedaan. Toe maar! zeg ik. Dan staat ze op, duwt de grote stoel bij haar kleine meisje weg. Hou op jij! zegt ze en onderstreept haar woorden met nog een fikse duw tegen de stoel.
Even staat ze stil en dan draait ze zich naar mij om.
Oh! zegt ze, haar schouders zakken. Wat is dit fijn!
Haar ogen stralen.
Met het besef dat het overweldigende nare gevoel in dit moment iets is waar je niet langer onder gebukt hoeft te gaan, voelen dat je niet meer dezelfde bent als toen, maar dat het anders kan zet je vrij. Zet je vrij van oude overtuigingen, gevoelens en geeft je zelfvertrouwen.
Wat er gebeurt als je die stem een plek geeft
Met het besef dat het overweldigende nare gevoel in dit moment iets is waar je niet langer onder gebukt hoeft te gaan, voelen dat je niet meer dezelfde bent als toen, maar dat het anders kan zet je vrij. Zet je vrij van oude overtuigingen, gevoelens en geeft je zelfvertrouwen.
De innerlijke verschuiving komt samen met het besef hoeveel invloed die oude, geïnternaliseerde overtuiging heeft.
Niet door haar te vertellen dat ze anders moet denken. En ook niet door tegen haar te zeggen dat ze wél ruimte mag innemen. Maar door zichtbaar te maken wat er vanbinnen gebeurt.
Door de kritische stem een plek te geven. Door te ervaren wat deze stem met haar doet. En door vervolgens zelf iets anders te kunnen doen.
Met het besef dat het overweldigende, nare gevoel van dit moment iets is waar je niet langer onder gebukt hoeft te gaan, ontstaat ruimte.
Voelen dat je niet meer dezelfde bent als toen. Dat het anders kan.
Dat zet je vrij. Vrij van oude overtuigingen en gevoelens die je zo lang hebt geloofd. En het geeft je zelfvertrouwen.
Wil jij niet langer gebukt gaan onder die nare, beklemmende gevoelens?
Geïnternaliseerde overtuigingen en chronische klachten
Wat je hebt meegemaakt, wat je hebt geleerd en wat je jarenlang hebt geloofd, kan invloed hebben op hoe je lichaam reageert.
Soms is er maar een blik, een woord of een situatie nodig om een oude reactie opnieuw te activeren. Nog voordat je bewust begrijpt wat er gebeurt, reageert je lichaam al.
Dat betekent niet dat je simpelweg “anders moet gaan denken”. Juist niet.
Soms is het nodig om te ontdekken wat er onder die overtuiging ligt. Waar je jezelf klein bent gaan maken. Welke stem je bent gaan geloven. En wat er gebeurt als je die stem niet langer automatisch volgt.
De kritische ander op de stoel is de geïnternaliseerde stem, de poortwachter, die bepaalt wat wel en niet gevoeld mag worden. Door deze stem zichtbaar en hoorbaar te maken, ontstaat er ruimte om er anders naar te kijken.
Niet langer vanuit de overtuiging: Ik mag niet lastig zijn.
Maar vanuit de ervaring: Ik hoef hem niet langer te geloven.
Persoonlijke boodschap:
Herken je dit?
Die stem die zegt dat je niet lastig mag zijn, niet te veel ruimte mag innemen? Die je vertelt dat je je moet aanpassen aan de verwachting van de ander?
In de DANS-cirkel ontdek je waar zulke overtuigingen vandaan komen en hoe ze nog steeds invloed kunnen hebben op je lichaam en je leven.
Nieuwsgierig?
