Uitbreken

Op de trap klinken voetstappen. Met hardloopschoenen aan kijkt hij om het hoekje van de deur en zegt: ‘nou ik ga even, tot straks!’ Met een dreun hoor ik de voordeur dicht vallen.
Dan is het stil in huis.

Met een kopje thee in de hand probeer ik een ontspannen houding tussen de kussens te vinden. Ik sla mijn boek open, waar ik me in al gauw verlies in een andere wereld.
Even later trilt mijn telefoon, Maurits wil me deelgenoot maken van wat hij ziet.
Ik open een foto van een prachtig uitzicht. Natuur in avondlicht, het geluid van de laagvliegende vogels kan ik bijna horen, die als stipjes zijn voor de , voor de warm gekleurde lucht van de ondergaande zon.
Dit zegt mij meer dan woorden. Ik proef zijn verlangen voor mij om ook daar te zijn.

Het beeld dat ik daar daadwerkelijk ben dringt zich aan mij op. Weggedrukte energie borrelt energie onverwacht als een fontein in mij op. Mijn spieren zinderen van energie.
Ik kijk om me heen, de tafel, het vloerkleed, de plantjes tussen deze muren zijn opeens beklemmend klein. Mijn ellebogen voel ik drukken in mijn zij, mijn benen strak van spanning en mijn adem houd ik in. Plots gooi ik mijn telefoon opzij en wil maar aan één ding.