Voor jezelf opkomen bij chronische pijn: ik werd maar raar aangekeken
Tijdschriften liggen uitgestald op de tafel in het midden van de wachtruimte. Er staan twee lege stoelen, precies een voor mijn vader en voor mij. Ik ga zitten, maar merk al snel dat dit ‘niet mijn stoel’ is en dat ik mijn kussen in de auto heb laten liggen. Stom van me, schiet er door me heen. Op en neer lopen naar de parkeerplaats is geen optie. Niet alleen omdat ik niet weet wanneer we aan de beurt zijn, maar dat extra loopje is ook een te grote belasting voor vandaag.
Gelukkig zie ik in de gang achter me een comfortabel ogende poef staan. Ik aarzel niet langer, loop erheen en neem plaats.
Wanneer anderen niet begrijpen wat je lichaam nodig heeft
Waar ik voorheen waarschijnlijk braaf was blijven zitten, met steeds verder toenemende pijnklachten en dagenlange naweeën tot gevolg, ben ik blij met mijn doortastendheid van nu.
De medewerkers weten zich er echter overduidelijk geen raad mee. En dat laten ze merken ook.
Net zo luid als ze praten over een nieuwe collega die volgens hen iets niet goed doet, hoor ik hen zeggen: “Ja, echt heel raar. En ze zijn met z’n tweeën, nou ja, zullen wel ruzie hebben dan.” Even later volgt: “Wie is er nu aan de beurt? O ja, die vrouw die daar zo gek op die poef is gaan zitten. Samen met die man in de wachtkamer.”
Verbaasd luister ik naar hun gesprek.
We worden binnengeroepen voor het gesprek. Ik besluit maar direct duidelijk te zijn en zeg: “Goedemiddag. Ik wil even laten weten dat het niet is wat jullie denken. Mijn vader en ik hebben allesbehalve ruzie. Voor mij is het onmogelijk om plaats te nemen op de stoel in de wachtkamer. Door mijn fysieke klachten. Ik was blij met de poef waardoor ik toch plaats kon nemen.”
De medewerker kijkt me wat glazig aan en begint vervolgens over haar eigen klachten.
Als we een uurtje later het kantoor uit lopen, houdt mijn vader de zware buitendeur voor mij open. Met dat we buiten staan zeg ik: “Hier kom ik nooit meer.”
Naast de onprettige bejegening is het ook de inhoud van het gesprek waar ik niets mee kan. En is het een combinatie van factoren die mij dit besluit doen maken. Achteraf heb ik er spijt van dat ik überhaupt nog naar binnen ben gestapt bij deze medewerker. Mijn besluit stond daarvoor eigenlijk al vast.
Ik ben blij dat ik me heb uitgesproken. Dat ik ze liet weten hoe de vork in de steel zat. Dat het voor mij ontzettend ingewikkeld is om af te moeten wachten of ik wel fatsoenlijk ergens kan zitten.
Waar ik vroeger waarschijnlijk schaapachtig had gelachen en met een mond vol tanden had gestaan, was ik nu voor mezelf opgekomen. Dit voelde ongemakkelijk, maar wat was ik opgelucht nadien!
Door mezelf serieus te nemen kon ik voelen dat ik hier niet wilde zijn. Dat de cultuur op dit kantoor niet de mensen zijn waar ik mee wilde samenwerken in waar ik ze voor nodig had.
Dit was een overwinning!
Omgaan met verwachtingen en onbegrip bij chronische pijn
Natuurlijk kunnen we wel eens vreemd opkijken als iemand iets doet of zegt wat we niet verwachten. Dat we even omkijken, of schrikken van iets, dat kan. Maar los daarvan, willen wij je meegeven, laat niet over je heen lopen.
Je hebt te midden van jouw beperkingen en verminderde belastbaarheid al alle zeilen bij te zetten om je dag door te komen. Om je te verhouden tot je lichaam, tot de mensen om je heen en de setting waar je je in bevindt.
Wij moedigen je aan om jouw lichaam en dat wat je nodig hebt serieus te nemen.
Een extra kussen, je benen omhoog of ergens even gaan liggen. Als dat nodig is voor jou om te voorkomen dat jij nog meer klachten krijgt, neem dan de ruimte en de vrijheid om dat te doen.
Je hoeft je niet steeds te verantwoorden voor wat jouw lichaam nodig heeft. Natuurlijk kun je ervoor kiezen om iets uit te leggen, zodat een ander je situatie beter begrijpt. Maar je hoeft zeker niet eerst op begrip van een ander te wachten voordat je goed voor jezelf mag zorgen.
Je grenzen aangeven en ruimte innemen
Hoe de ander reageert, is van hem of haar. Jij mag regie nemen over jouw lichaam. Over de zorg voor jouw lichaam.
Dat betekent niet dat het altijd gemakkelijk is om voor jezelf op te komen. Misschien ben je bang voor de reactie van een ander of twijfel je achteraf of je niet te veel ruimte hebt ingenomen.
Toch mag je jezelf daarin serieus nemen. Want als jij jezelf al niet serieus neemt…. Je hoeft niet over je eigen grenzen heen te laten gaan om het voor een ander gemakkelijk of begrijpelijk te maken.
Dat is lief zijn voor jezelf.
En voor de mensen om ons heen en hoe we zelf naar anderen kijken geldt: lief zijn voor de ander.
In deel 1 van deze blogserie lees je hoe ervaringen in je leven je in de overleefstand kan brengen, waardoor je voorbij (hebt leren) gaan aan je eigen gevoelens en de grenzen van je lichaam.
