Het kruispunt

Het is nacht. Duisternis en een dichte mist beklemmen mij en ontnemen mij het zicht op het kruispunt waar ik sta. Wat ga ik doen? Ik heb omgekeken naar de weg waar ik vandaan ben gekomen. Verbijsterd en trillend op mijn benen kom ik tot de conclusie hoe weinig behandelingen mij hebben geholpen. De aanpak heeft de pijn soms een dag, soms een paar weken of maanden ietwat  verminderd. Maar nooit voor de lange termijn.

Ik hurk door mijn knieën. Gravend in mijn tas vind ik mijn warme trui. Terwijl ik deze over mijn hoofd trek voel ik hoe verkleumd ik ben. Mijn jas leg ik op de vochtige grond en neem erop plaats. Mijn handen verwarm ik aan een mok thee die ik meegenomen heb. Starend in  het donker, denk ik na over of ik verder durf te gaan in deze donkere, kille nacht. Licht, als is het maar een zwak schijnsel, heb ik nodig als houvast. Ik pak mijn tas op schoot en zoek, heb ik dan niets bij me?

In mijn hoofd

Het is al enige tijd later wanneer ik half slapend luister naar een verhaal. Onverwacht raakt mij dit bekende verhaal. Ik luister geboeid terwijl ik het geluid van mijn telefoon wat harder zet.
Het verhaal gaat over Martha en Maria. Het is te lezen in Lucas 10:38-42, in de Bijbel. 
Jezus wordt uitgenodigd om te komen eten bij Martha in huis. Waar zij en Maria zijn. Terwijl Hij vertelt zit Maria aan zijn voeten te luisteren en zorgt Martha voor het eten en drinken. Jezus zegt over Maria: ‘zij heeft het goede deel gekozen.’

Met mijn vinger sleep ik het geluidsfragment terug op mijn telefoon. Met ingehouden adem luister ik het nogmaals als de woorden van Jezus mij nog dieper raken. ‘zij heeft het goede deel gekozen’.
Is dat wat ik doe? Liggend, zo weinig als ik doen kan in mijn leven deze jaren? Het staat in groot contrast met de vele activiteiten en handelingen die ik deed voorheen. Maar, dat is niet wat me raakt.

Ineens realiseer ik mij dat ik, ook liggend, alsmaar bezig blijf. In gedachten, via de telefoon van alles plan, regel en zorgdraag. Ik pieker en voel me regelmatig onrustig over het feit dat ik zo weinig tot doe. Dat ik me afvraag in hoeverre mijn leven nut heeft. 

‘Zij heeft het goede deel gekozen.’ Het is niet het stilzitten wat Hij bedoelt, het is niet dat we niets hoeven te doen. Door zo in mijn hoofd bezig te zijn klamp ik mij vast aan wat voor mij nut is en niet tot last te mogen zijn. 

Loslaten

Hij reikt een diepe les aan van overgave. Loslaten van de controle, van de betekenis en zin van mijn bestaan te halen uit dat wat ik doe. Durf ik los te laten? De laatste ballen die ik hoog houd te laten vallen? Ik ben zo moe. Terwijl ik zoveel uren slaap. 

Overgave, vertrouwen op de weg die ik ga, ook al is deze zo anders dan ik voor me zag. Ook al is deze zo anders dan de norm. Als ik mijn weg niet langer uitstippel? Ondanks het ontbrekende zicht verder trek in plaats van wacht tot ik weet de juiste weg is. Bestaat de juiste weg eigenlijk wel?