Avontuur

We staan op het trottoir voor ons huis, kijken elkaar aan, hebben we alles? Zijn we er klaar voor? Na het dakraampje op zolder nog snel even te sluiten en de vuilniszak weg te gooien, stappen we in en nemen plaats.

Een paar minuten later draaien we met de camper de snelweg op. Ik sta op en loop naar achter, de camper hobbelt over de weg, nog net op tijd grijp ik mij vast aan een bovenkastje. Nadat de inhaalmanoeuvre gedaan is klim ik op het bed.
Liggend sluit ik mijn ogen, neem een diepe ademteug en voel de spieren in mijn rug en bekken ontspannen.

Uit de speakers klinkt vrolijke muziek wat bijna overstemd wordt door het geronk van de motor en het geklapper van het dakraampje. De geur van benzine dringt mijn neus binnen. Wat roepen deze zintuiglijke prikkels veel herinneringen op!
De tankstops langs de snelweg als klein meisje met het gezin. Rondjes lopen op de parkeerplaatsen om de benen te strekken. Spelletjes op de achterbank.
Later samen met Maurits een broodje en een kopje koffie op weg naar onze vakantie in het zuiden. Boeken lezend afgewisseld met naar buiten staren, over Hollandse landerijen, hobbelige Belgische wegen en wegversperringen waar we maar 80km/u mogen rijden. Inruilend voor heuvelachtige Franse wegen en pittoreske dorpen.
Ik mijmer verder.. als deze manier van reizen haalbaar is qua pijn, rijden we dan over een aantal maanden of jaren misschien met z’n drieën door de Italiaanse Rivièra? Of over de kronkelende bergweggetjes in de Zwitserse Alpen?
Mijn hart maakt een sprongetje. Dat zou geweldig zijn!