Van ontreddering naar kracht
Ben jij je pijn ook helemaal zat? Ervaar je zo nu en dan hoe je gevoelens en gedachten je overweldigen? Lees hoe Liesbeth opnieuw verbinding vond met haar lichaam. Een verbinding waarvan ze niet eens wist dat ze die in de loop der jaren was kwijtgeraakt.
De eerste keren dat ik Liesbeth ontmoette vertelde ze over haar leven. Ze voelde zich vastlopen en ze begreep niet wat er gebeurde. Ze kampte al jaren met lichamelijke klachten en ze had wel meer moeilijke ervaringen meegemaakt, maar hoe kon het dat het nu ineens zo zwaar voelde? Ze deelde hierover en stukje voor stukje opende ze zich.
Liesbeth vertelt dat ze afgelopen maand de diagnose fibromyalgie heeft gekregen. Achteraf blijkt ze hier al jaren mee rond te lopen. Ze vertelt: “Ik vind het zo ingewikkeld hoe ik hiermee om moet gaan, het is ineens of het allemaal anders voelt. Al die jaren kon ik doorgaan, maar het is of me dat niet meer lukt. Ik ben steeds zo moe en lijk nog meer pijn te hebben. De huisarts zei me dat ik rustiger aan moest doen, en mag leren ontspannen, maar ik vind dit zo moeilijk!”
In de loop van het gesprek zetten we de verschillende innerlijke delen die aan het woord zijn op een positie in de kamer. Zo wordt de innerlijke dynamiek zichtbaar. Er is bijvoorbeeld een deel in haar die haar keer op keer voor ogen houdt: ‘van stilzitten kom je niet verder!’
Ze vertelt hoe haar ouders dit voorleefden. En in de sessie ontdekt ze hoe deze overtuiging is geïnternaliseerd: ze is het gaan geloven. Het is een motto voor haar leven geworden, die ongeveer klinkt als: ‘Je gaat gewoon door, hoe dan ook’.
Dit deel in haar zorgt ervoor dat het moeilijk is om haar gevoelens onder ogen te komen. Als de pijn zich aandient, als de vermoeidheid haar parten speelt, wordt deze stem aanweziger, dringt zich aan haar op. Waardoor ze weerhouden wordt om rustiger aan te doen. Enerzijds weet ze, mede omdat de huisarts dat zegt, dat het goed is om af en toe op de pauzeknop te drukken. Maar het lukt haar niet. Ze wordt er zo ongedurig van dat ze algauw weer plannen heeft gemaakt.
Wat heeft jouw lichaam je te vertellen?
Hoe is het voor jou om om te gaan met je chronische pijn, je vermoeidheid, triggers die je belemmeren in jouw dagelijks leven?
Welke kritische stemmen klinken er in jouw binnenste en drijven jou tot overleven?
De innerlijke criticus
Net als dit deel in haar dat ze ‘de Aanpakker’ noemt, ontdekt ze een ander deel in haar dat heel aanwezig is. Het is de Innerlijke criticus. Deze Criticus vindt er van alles van als ze pijn heeft. En bekrachtigd dit met de woorden: ‘Je ouders, broers en een zus gaan ook ‘gewoon door’ en hebben geen klachten, kom op!’
Terwijl Liesbeth zowel haar Aanpakker als haar Innerlijke Criticus hoort ziet ze hoe het haar belemmerd. Wat deze overtuigingen met haar doen. Op de plek van een jonger deel in Liesbeth krimpt zij in elkaar, dit deel gelooft dat het dan wel aan haar moet liggen en wil het liefst wegkruipen. Verdwijnen.
Nu ze in de gesprekken de aanklachten van haar Innerlijke criticus leert kennen herkent ze deze steeds vaker in haar dagelijkse leven. Ze gaat herkennen wat het effect van deze stem op haar heeft, zeker nu ze in de sessies heeft gevoeld hoe deze haar ‘kleiner’ maakt en ze er een naar gevoel van krijgt.
“Ja, zegt ze later in de gesprekken, ik begreep wel wat de huisarts zei, dat het goed is om rustiger aan te doen. Ik begrijp dat dat nodig kan zijn, maar nu snap ik waarom dat iets anders is dan het ook doen en kunnen! Verschillende gevoelens en gedachten weerhouden mij ervan om ook tot rust te kunnen komen.”
Diagnose
Naast dat de diagnose erkenning gaf, voelt ze dat het niet gaat om de diagnose, maar dat er in haar binnenste aldoor een conflict gaande is tussen wel weten, maar moeilijk kunnen voelen. De stemmen van doorgaan, aanpakken, niet stil mogen zitten maken haar onrustig. In het oefenen met zorgdragen voor rust ontdekt ze hoe moeilijk het voor haar is om met haar gevoelens en emoties om te gaan.
Zodra er gevoelens opkomen neigt ze naar wat zo bekend voor haar is: dingen gaan doen, aanpakken om maar niet te hoeven voelen.
Zonder dat ze het wist heeft ze dit nooit geleerd. En al heel jong haar gevoelens van angst, verdriet, lichaamssignalen aan de kant moeten zetten.
Hervinden van draagkracht
In de gesprekken ondervindt ze hoe haar lichaam, gevoelens en overtuigingen soms heel eigen wegen gaan. En kan ze stap voor stap voelen wat er lange tijd niet kon zijn. De pijn, het verdriet om wat ze verloren heeft.
Ze vind de regie terug! Er zijn momenten dat de Aanpakker en de Criticus harder om aandacht roepen, maar nu ze stil kan staan bij haar gevoelens, emoties en behoeften (oa bij wat haar lichaam nodig heeft) kan ze nu vanuit deze regie in vrijheid keuzes maken over wat nodig is.
Ze heeft een nieuwe basis gevonden, ze kent haar behoeften, grenzen en gevoelens. En nu mogen ze er zijn, waardoor ze hier voor kan zorgdragen en met mildheid met zichzelf omgaat.
Zelf zegt ze: “Voor het eerst in jaren luister ik naar mijn lichaam zonder er meteen iets van te vinden. Ik voel me zoveel rustiger.”
Wil jij de regie terug over jouw lichaam?
Wat Liesbeth doormaakte, is herkenbaar voor velen… we kennen allemaal op onze eigen manier innerlijke conflicten.
In een situatie waarin je leven op de kop komt te staan, door ziekte, pijn, chronische klachten, trauma dat naar voren komt, is het leren (her)kennen van deze innerlijke delen heel helpend.
Het kennen van de fragmentatie in je innerlijk biedt de mogelijkheid om opnieuw te verbinden met wie je bent, wat belangrijk voor je is en wat je nodig hebt!
