“Kijk dat nou! Er staat een stoel naast haar en dan gaat ze zo ‘zitten’!” De vrouw stoot lachend haar buurvrouw tegen haar schouder. Gehurkt naast de stoel en leunend op de zitting ervan, wiebel ik op mijn voeten.
Ongemakkelijk zoek ik naar woorden.
Vriendelijk had ik de vrouw begroet bij het binnenkomen in de wachtkamer. Nu kijk ik niets ziende naar mijn telefoon en buitelen mijn gedachten over elkaar heen; ik wil haar confronteren met de realiteit dat ik niet zitten kán, waardoor ze zich bewust zal worden van haar ongepaste gelach.
Anderzijds begrijp ik dat het best vreemd oogt en zal het een spontane opmerking zijn. Nog even denk ik; ‘Zal ik er een kwinkslag van maken?’
Toch vinden mijn woorden geen weg over mijn lippen.
Ik voel een steek van verdriet dat mensen zo ondoordacht kunnen praten. Nog in gedachten verzonken hoor ik mijn naam roepen, opgelucht dat ik binnengeroepen wordt door de arts.
– – – – – – – – –
Verwachtingen
Ik vermoed dat we allemaal wel eens vreemd opkijken wanneer een ander iets anders doet dan onze verwachting is. Dat ook jij, ik althans best wel eens, er vanuit gaat dat anderen denken of doen zoals wij zelf. Het is realiteit dat mijn houding niet een doorsnee is. Soms kunnen we ons gewoonweg niet voegen in een situatie, omdat we overlopen van de drukte of overprikkeld zijn. Of maken we een botte opmerking, misplaatst en voortkomend uit eigen verdriet of een moeilijk vraagstuk waar je op dat moment mee te dealen hebt. Kun je dan accepteren dat dat even zo is? Of dat een ander het net even niet handig deed, zei of gewoonweg anders is in zijn doen en laten? Lief zijn voor onszelf en evenzo voor de ander. Dit is omdenken.
Ook al word ik in deze situaties gedwongen om andere posities in te nemen, het drukt me met de neus op de feiten op hoeveel gebieden van ons verwacht wordt dat we doen wat hoort. Een pijnlijke realiteit. In die zin zou ik het een ieder wel eens gunnen om de wereld liggend te ervaren. Het geeft je een ander perspectief.
Het is pijnlijk hoe we met elkaar geneigd zijn om te gaan.
Omdenken is een dagelijks terugkerende oefening, althans voor mij. Wat kan ik wel doen en in welke houding of tijdsbestek terwijl ik accepteer dat ik mijn lichaam niet veranderen kan?
De grondlegger van het begrip omdenken is Berthold Gunster (1959). “Omdenken houdt in dat je de dingen accepteert die je niet veranderen kunt, van een ‘ja-maar’ een ‘ja’ maken. Door dat te doen, maak je van een probleem een feit. Waarna de tweede stap volgt: maak van een ‘ja’ een ‘ja-en’. Maak van dat feit – waar je in eerste instantie dus last van had – een nieuwe mogelijkheid.”
Oefen je mee?
Zijn
Het is mijn verlangen dat een ieder de ander laat zíjn. Zijn zoals hij/zij is of doet. Dat het anders-zijn niet ‘niet normaal’ of raar is.
Liever voor elkaar zijn en de ander accepteren, zonder te weten wat de achterliggende reden is van andermans gedrag of houding.
Zo hebben we minder verwachtingen en kunnen we elkaar zien.
Omdenken, omdat het positief is voor jezelf.
Omdenken, omdat het zeker veel moois geeft aan een ander!
Foto: Glenn Carrie
Over deze blogs
Morgen dans je weer! dat is waar ik voor sta. Ook voor jou. Ga naar www.morgendansjeweer.nl voor gesprek, coaching en begeleiding.
Thema’s
Bekijk ook deze thema's:
Rouw
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis…
Rouw
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis…
Rouw
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis…
Rouw
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis…