Waakvlam van hoop

“Wanneer langdurige pijnklachten u ernstig belemmeren bij uw dagelijkse activiteiten en u op medisch vlak bent uitbehandeld kan het volgen van een pijnrevalidatie zinvol zijn. (…)” Bij het lezen van deze woorden, op de website van de revalidatiekliniek, voel ik een brok in mijn keel.  Ik lees verder: “… het doel van deze revalidatie is herstel”. Mijn ademhaling versnelt. De afgelopen jaren stonden in het teken van herstel. Elke behandeling was gericht op herstel! De doorverwijzing naar deze kliniek is op basis van verwerken van alles wat er voorbij is gekomen en om om te gaan met de pijn. Maar, zij zien het doel van deze behandeling als herstel? Hoop wakkert aan, dat wil ik wel! Ik kijk langs het scherm van mijn laptop en staar naar buiten. Nee, dat is niet waarom ik deze revalidatie aan ga. Natuurlijk wil ik het, de rauwe pijn van elke teleurstelling is zo keihard. Ik ben moe.

De brok in mijn keel zit me dwars, mijn tranen zitten hoog. Het lijkt als of het woord herstel groots van het scherm op me af komt. Ik verlang er zo naar.
Betekent dit dat ik het opgeef? Ben ik zwak? 
Vechtlust, wilskracht en veerkracht zijn toch juist nódig om te kunnen herstellen? zijn toch nodig om verder te gaan?