Chronische klachten en onvoorziene situaties 

Naar een feestje gaan is niet vanzelfsprekend

Naar een feestje gaan is niet vanzelfsprekend. Ik weeg, vanwege mijn bekkenpijn en belastbaarheid, mijn houding af met zitten, liggen, staan en lopen.

Niet alle situaties zijn daarvoor geschikt. Het soort stoel, het gezelschap (bekenden of niet), de gelegenheid en ook de reisafstand zijn bepalend.

Toen liep alles anders dan gepland

Ik weet nog hoe ik begin van de middag plaatsnam, gerust op de keuzes die ik had gemaakt. Blij dat ik gekomen was omdat het me nu niet dagen pijn zou kosten.

Maar nu ik in de auto lig, ben ik daar helemaal niet zo zeker meer van.

Het gedeelte waarvoor ik kwam duurde veel langer dan gepland.
Ik zou voor de borrel – na max een uur – naar huis gaan, maar het duurde 2,5 uur. En pas aan het einde kwam het gedeelte waarvoor ik kwam.

Ik baalde niet alleen van de pijn

We mopperden al op de onzorgvuldige communicatie over het feestje. Over de duur en het ongemak.

Maar dat is niet waar ik nu zo van baal.

Ik baal van mezelf.

Ik ben gefrustreerd over hoe weinig ik aankan. Dat als het even anders loopt, niet volgens planning, mijn klachten zo kunnen opvlammen. Bah bah bah.

Maar eigenlijk, als ik eerlijk ben, ben ik niet gefrustreerd over de pijn, over mijn belastbaarheid.

Mezelf niet serieus nemen

Ik ben gefrustreerd over het feit dat ik mezelf niet serieus heb genomen.

Waarom heb ik me aangepast aan het onverwachte? Waarom wachtte ik af in plaats van weg te gaan toen ik voelde dat het niet goed ging?

Dat weet ik heel goed. Het begon toen ik na een kwartier doorhad dat degene voor wie ik hier was gekomen als 1-na laatste aan de beurt was.

Wat doe ik? Ga ik terug naar huis? Zijn we dan voor niets helemaal hierheen gereisd? Mitsen en maren schoten door me heen, teleurstelling druppelt binnen des te meer de pijn toeneemt. 

Niet gekozen voor dat wat ik nodig had: gewoon naar huis gaan.
Niet omdat ik bang ben voor de pijn. Maar dit geheel was het me niet waard.
En tegelijk heb ik mezelf daar niet serieus genomen. Daar baal ik van!

Chronische klachten en onverwachte situaties

Onvoorziene omstandigheden maken het ontzettend pittig om om te gaan met chronische klachten.

Natuurlijk kunnen jij en ik oplossingen bedenken. En ja ik heb ook tussentijds wel voor mezelf proberen te zorgen door af te wisselen van houding.

Maar er zijn ook de opmerkingen zoals:
“O lekker relaxed, ik had ook wel even willen liggen.”
Of de blikken van anderen, precies op het moment dat ik eigenlijk al over mijn grens heen ben. Eenmaal ‘in het rood’ kan ik dit alles niet goed meer hebben.

Vroeger voelde ik mijn grenzen niet

Ja, het is al een enorm verschil met jaren geleden. De eerste jaren met mijn klachten kon ik niet kiezen. Kon ik niet voelen wat nodig was.

Ik kwam nauwelijks ergens en ging regelmatig wel gewoon naar verjaardagen van familie en vrienden, omdat het de gewoonte was en pijn had ik toch wel.

Maar dat ik daarmee toen zo ver over mijn grenzen ging had ik niet door. Omdat ik dacht dat ik niet kon afzeggen als ik al ja had gezegd. Of dat het ongezellig was als ik niet zou gaan. Ik liet me volledig leiden door dit soort overtuigingen.

Ik paste me aan ten koste van mezelf.

Nu weet ik dat. Toen niet.

Het overlevingssysteem dat blijft doorgaan

Het is net als een marathonloper die vlak na de finish in elkaar zakt van uitputting.

Als de finish tien meter verder had gelegen, had die loper echt niet in het gras neergevallen, maar ook nog doorgelopen en de finishlijn gehaald.

Zo werkt ons overlevingssysteem. Het zet door. Het gaat door tot het uiterste.

Wanneer herstellen niet meer vanzelf gaat

Voor korte duur, zoals in sport of als je moet vluchten voor een brand, is dat prima, is dat systeem ontzettend helpend. Ons zenuwstelsel is gemaakt om piekbelasting op te vangen en daarna weer te herstellen.

Maar niet meer als het langer dan drie maanden in voortdurende overleefstand blijft staan. Dan put het je uit. Gaat het ten koste van andere systemen in je lichaam.

En dát is wat chronische klachten zo ingewikkeld maakt.

Hierover kun je meer lezen in het artikel: Herstel van een overbelast zenuwstelsel.