Ga naar de inhoud
Soms lijken bepaalde thema’s je ineens overal te achtervolgen.
“Je krijgt een strandtas cadeau,” las ik – Patricia – vorige week in de onderwerpregel van de mail van een bekend wellnessmerk waarvan veel vrouwen wel een product in de badkamer hebben staan.
Een paar dagen later kreeg ik van een vriendin een pakketje toegestuurd. Heel lief. In dat pakketje zat onder andere het blad Mindful Puzzelen. Ik kende dit blad nog niet, maar het is een aanrader, voor een offline moment van ontspanning.
In dat blad stuitte ik op het eerste deel van het gedicht Zee van Toon Hermans:
Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.
Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik het weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.
Diezelfde dag nog sla ik een tijdschrift open, precies bij een artikel over Vitamine Zee: een pleidooi voor regelmatig aan zee zijn, zeker bij chronische klachten.
Drie keer in korte tijd komt hetzelfde thema voorbij ‘strand en zee’.
Wat heeft mij dat te zeggen?
Dit blog is een vervolg op ‘Toen we onze droom moesten loslaten: rouw bij chronische pijn.’ Dit is blog vier van de vijf in de reeks ‘Chronische klachten en vakantie’.
De zee die steeds terugkomt
Ik heb altijd een simpele stelregel: als iets in korte tijd drie keer op mijn pad komt, dan mag ik er op z’n minst even bij stilstaan.
Mijn eigen stelregel volgend betekende nu voor mij: even inchecken met deze vraag:
Wat betekent het thema strand en zee eigenlijk voor mij, op dit moment in mijn leven?
En nog voordat ik op zoek kan in mezelf naar het antwoord op die vraag, komt er een andere vraag boven:
Hoe lang is het eigenlijk geleden dat ik aan zee ben geweest?
Wanneer strand en zee langzaam uit beeld verdwijnen
Voorheen was ik een echte strandliefhebber. Minstens één keer per jaar was ik wel aan de kust te vinden. Een dagje of weekje naar de zee was eigenlijk vanzelfsprekend.
Maar nu realiseer ik me iets wat meteen ook even hard binnenkomt:
Ik ben al bijna vijf jaar niet meer op het strand geweest!
Omdat mijn lichaam niet meer toeliet, hoe graag ik ook wilde.
De eerste jaren: doorgaan terwijl het niet ging
Toen ik net was uitgevallen met ziekte, kwam ik nog wel eens aan de kust. “Dat is goed voor je,” werd er gezegd. “Even lekker uitwaaien aan het strand, dat helpt vast.”
En dus ging ik met de beste bedoelingen, hup naar Zeeland, naar het vakantiehuisje van mijn ouders. Met het idee dat rust, natuur, strand, zeelucht en beweging zouden helpen herstellen. Herstellen van de burn-out waarvan toen nog werd gedacht dat ik die had.
Maar de werkelijkheid was anders.
Uitgeput van de reis kwam ik daar aan. Door een ontstoken evenwichtsorgaan kon ik niet rechtop zitten en was zo moe dat ik nog geen vork naar mijn mond kon brengen. En toch ging ik wandelen.
Want ik wilde beter worden; aan mij zou het niet liggen!
Achteraf werd pijnlijk duidelijk dat ik daarmee mijn grenzen niet alleen volledig heb genegeerd, maar structureel overschreed. Inmiddels weet ik dat het geen burn-out was, maar toch een Covid-besmetting die uitmondde in Long Covid.
Met de kennis van nu zou ik mezelf nooit zo hebben gepusht.
Wanneer dichtbij toch ver weg voelt
In die periode gingen we meerdere keren voor naar Zeeland. Maar het viel me steeds zwaarder.
Ik kon minder en minder, lag daar op bed of op de bank. Soms pushte ik mezelf zelfs tot iets ogenschijnlijk eenvoudigs als “even lekker douchen”.
Waar ik eerst nog kleine stukjes op het park liep, werden het uiteindelijk alleen nog maar rondjes rond het huisje die ik kon lopen. Nee, die ik wílde lopen, waarmee ik mezelf forceerde.
De geur van de zee kon ik ruiken, meeuwen lieten zich zien en horen, het vakantiehuisje ademde zon, zee en strand.
Het strand was dichtbij, maar voelde o zo ver weg. En eigenlijk gold dat niet alleen voor het strand…. Ook mijn actieve leven, sociale leven en de vanzelfsprekendheid waarmee ik ooit dingen deed, raakten steeds verder buiten bereik.
De zee als symbool van iets wat niet meer vanzelfsprekend is
Wat me raakt aan het thema strand en zee, is niet alleen het fysieke gemis door mijn situatie met chronische klachten.
Het is ook wat het vertegenwoordigt: vrijheid, lichtheid, plezier, urenlang beach ball spelen, strandwandelingen maken zonder na te denken over energie of herstel.
En precies dat stond in schril contrast met mijn werkelijkheid. Want hoe dichter we bij zee waren, hoe verder ik verwijderd was van het gevoel van vrijheid.
Wat gebeurt er als verlangen en werkelijkheid botsen?
De geur van de zee was er nog. De geluiden ook. Maar ik kon er niet naartoe. Misschien was dat wel het pijnlijkste: dat iets zo dichtbij kan zijn, en toch buiten bereik blijft.
Terwijl ik nog niet eens goed begreep wat er met me aan de hand was, sijpelde dat gemis langzaam door.
Gaandeweg ging ik beseffen dat ik stil mag staan bij dat gemis. Dat ik het niet van me af moet duwen, niet moet negeren, maar heb aan te kijken.
Dus luister ik een audio met het ruisen van de brekende golven en sta ik stil bij wat het voor me betekent dat mijn chronische klachten zoveel invloed hebben op mijn leven. Dat ik door o.a. de Long Covid al jaren niet meer kom op de plekken waar ik zo graag kwam.
Ondertussen voel ik zilte vochtigheid, niet van de zee….
Als je lichaam niet meebeweegt met wat je verlangt
In het begin ging ik nog wandelen vanuit wilskracht. Zoals ik eigenlijk al mijn hele leven gewend was: op drive, op wilskracht.
Maar een lichaam met Long Covid – en andere chronische klachten – laat zich daar niet door overtuigen. Het vroeg iets anders van mij: leren luisteren naar de signalen van mijn lichaam, stoppen met aldoor over grenzen te gaan.
In mijn hart ging ik nog steeds naar Zeeland. In gedachten liep ik over het strand, hoorde ik de kabbelende golven in de branding en voelde ik de wind op mijn huid.
Maar mijn lichaam had inmiddels een keiharde grens getrokken die niet meer te negeren viel. Het ging niet meer.
In plaats van naar het strand, naar Zeeland of überhaupt een ontspannende plek buitenshuis ging ik van specialist naar specialist, waar de diagnoses elkaar opeens in rap tempo opvolgden.
Gaandeweg leerde ik dat leven met chronische klachten soms betekent dat je afscheid moet nemen van dingen die ooit vanzelfsprekend waren. Ook van iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een dagje naar zee.
Gemis dat ruimte mag krijgen
Misschien is dat wel waar dit verhaal echt gaat over gaat.
Niet specifiek over strand of zee, maar over het besef dat door de jaren heen is doorgesijpeld. Namelijk: dat gemis ook bestaansrecht heeft.
Dat ik iets mis, zonder dat ik hoef te doen alsof het er niet is.
Dat ik mag erkennen dat Long Covid en vakantie geen gelukkig huwelijk is.
En dat verlangen naar de zee soms ook gewoon betekent: verlangen naar een leven dat (nog) niet mogelijk is. Verwerking begint het met erkennen dat iets gemist mag worden.
Deze blog is een vervolg op: ‘Toen we onze droom moesten loslaten: rouw bij chronische pijn’.
Dit is blog vier van vijf in de reeks ‘Chronische klachten en vakantie’.
Een fijne zomer: in verbinding met jezelf
Wil jij deze zomer(vakantie), ondanks je chronische klachten, meer rust ervaren en beter afgestemd blijven op jezelf?
Dan is ons zomeraanbod precies wat je nodig hebt!
Je krijgt bemoedigingen via de app, je vindt herkenning, via persoonlijke verhalen én praktische handvatten – en dit twee maanden lang!
Daarnaast krijg je video’s met verdiepende informatie over wat overbelasting met je zenuwstelsel doet en toegang tot de besloten Signalgroep.
In twee bijbehorende Q&A-sessies kun je jouw persoonlijke vragen stellen en met dit alles sta je er deze zomer niet alleen voor!
Want ook met chronische klachten mag de zomer lichter voelen.
