Ga naar de inhoud
Gras kriebelt tussen mijn tenen, ik hoor geritsel in de struik naast me. Ik kijk op; een vogeltje hipt voorbij. Terwijl ik hem volg met mijn ogen schieten er woorden door me heen: ‘Geniet ervan, hè? Het is prachtig daar!’
Als een baksteen drukt elk woord op me. ‘Prachtig daar, prachtig daar!’ echoot het vanbinnen.
Het is stil nu op de camping hier in Luxemburg, de anderen zijn op pad. Het kwik dat boven de 30 uitsteekt heeft hen naar het water gelokt.
Ik hoop in deze tijd te slapen en bij te komen zodat ik met aandacht aanwezig kan zijn wanneer ze straks terugkomen. Ik ga verliggen, voel m’n bekken en rug protesteren. Het gaat niet. Ik besluit een uur op bed te gaan liggen. Mogelijk dat dat wat rust kan brengen?
Deze blog is een vervolg op Reizen met chronische pijn: hoe een camper onze wereld groter maakte.
Dit blog is de tweede van vijf in de reeks ‘Chronische klachten en vakantie’.
Op vakantie, maar gevangen in pijn
De wanden van de camper benauwen me. Juist, omdat ik me zo bewust ben van deze heuvelachtige omgeving.
Ik zie de verkeersborden in Franse taal voor me, hoor de buren op de camping Frans spreken. Heel even ving ik vanuit het raam een glimp op van de prachtige omgeving, vlak voordat we de camping opreden.
Het prikkelt de avonturier in mij.
Wat heb ik zin om mijn wandelschoenen aan te trekken, de omgeving te ontdekken en in beweging te zijn!
Shit. Kon het maar.
Het is vier dagen geleden dat we hier aankwamen en m’n lichaam voelt nóg steeds alsof er een vrachtwagen overheen is gereden. Het bonken van de pijn, zoeken naar een houding, vraagt alsmaar om aandacht. Niets in mij is in staat om de camping af te gaan.
Chronische pijn op vakantie: de realiteit waar niemand het over heeft.
Tranen rollen over mijn wangen.
Ik ben liggend de reis aangegaan in de hoop dat we kilometers konden maken en nu, nu voel ik me zo?!
‘Kom op!’ zeg ik geïrriteerd tegen mezelf; ‘je bent op vakantie! Zo luxe met een camper, als gezin, hoe mooi en fijn is dat!’
De realiteit is hard. Ik hield me vast aan de woorden van anderen die ik jarenlang hoorde, aan de overtuiging: “Vakantie is om van te genieten, het is iets leuks. Je bent er lekker op uit, dat is zo goed voor ons. Even weg van huis, uit onze eigen omgeving.”
Maar wat als vakantie met chronische pijn helemaal niet ontspannend voelt?
Wat als je lichaam iets anders vertelt dan de verwachtingen die iedereen deelt?:
De druk om dankbaar te zijn
Zonder dat ik het op dat moment nog door heb, is het de norm. De perceptie van anderen die een enorme druk geeft op hoe het hoort te zijn. Hoe ik me níet mag voelen. Laat staan er wat over mag uiten.
Dus ik houd me stil over de forse pijn van de hobbelige wegen. Dat ik niet verder kom dan het grasveld rondom de camper voelt al bijna als teveel om anderen mee te confronteren.
Ik probeer op te laden in de tijd dat zij uitstapjes maken, wandelen en de omgeving ontdekken.
Zwijgend verlang ik naar mijn eigen matras. De bank waar ik fatsoenlijk op kan liggen. Dat de terugreis weer achter de rug is.
Ik slik mijn tranen weg. Verbijt me tijdens de korte loopjes naar het zwembad als ik daar even wil kijken of ik toch een paar minuten het water in stap.
In stilte zie ik in de ogen van mijn man ook zijn geworstel met alles in en om de camper voor elkaar krijgen en alles wat geregeld moet worden.
Wanneer dankbaarheid een verplichting wordt
Geknerp van het grind, een zoemend geluid; daar zijn ze weer!
Ik haal even een diepe teug adem en sta op. Nee, het heeft geen enkele zin om daar mijn energie naar toe te laten gaan.
Ik mag dankbaar zijn, dat we hier zijn! Het goed hebben met elkaar.
Ik zet een glimlach op, en begroet ze enthousiast: “Jullie zijn er weer, hoe was het?!!”
Wat kunnen overtuigingen diepgeworteld zijn.
We horen dankbaar te zijn dat we hier zijn, dat we een vakantie als deze mogen meemaken!
Want wat kan er anders, zouden we moeten schelden op de infrastructuur? Op ons lichaam? Of op dat wat anderen soms onbewust en ongewild impliceren met hun woorden? Op de onuitgesproken verwachtingen van anderen?
Maar wat als dankbaarheid en verdriet tegelijkertijd bestaan?
Misschien mogen we erkennen dat vakantie met chronische pijn soms helemaal niet voelt als vakantie.
En daarover lees je in de volgende blog ‘Toen we onze droom moesten loslaten: rouw bij chronische pijn’ meer.
Deze blog is een vervolg op Reizen met chronische pijn: hoe een camper onze wereld groter maakte.
Dit is blog twee van vijf in de reeks ‘Chronische klachten en vakantie.’
Een fijne zomer: in verbinding met jezelf
Wil jij deze zomer(vakantie), ondanks je chronische klachten, meer rust ervaren en beter afgestemd blijven op jezelf?
Dan is ons zomeraanbod precies wat je nodig hebt!
Je krijgt bemoedigingen via de app, je vindt herkenning, via persoonlijke verhalen én praktische handvatten – en dit twee maanden lang!
Daarnaast krijg je video’s met verdiepende informatie over wat overbelasting met je zenuwstelsel doet en toegang tot de besloten Signalgroep.
In twee bijbehorende Q&A-sessies kun je jouw persoonlijke vragen stellen en met dit alles sta je er deze zomer niet alleen voor!
Want ook met chronische klachten mag de zomer lichter voelen.
