Ga naar de inhoud
Doorgaan. Volhouden. Je aanpassen.
Voor veel vrouwen voelt dat als de enige manier om te leven. Tot het moment dat je lichaam niet meer meewerkt.
Wat als je ineens niet meer kunt functioneren zoals je gewend was?
Wat als chronische pijn en/of vermoeidheid je dwingt om stil te staan?
Dit is het verhaal dat niemand je vertelt over leven met een chronische ziekte.
Wat gebeurt er als je lichaam je dwingt stil te staan en je leven opnieuw moet uitvinden?
Wanneer je lichaam je stil zet
Doen alsof het gaat. Afleiding zoeken. Volhouden. Doorzetten.
Het was zo vertrouwd. Het werkte! Tot nu…
Hier, alleen op mijn kamer, te midden van de weerbarstige pijn en de stilte, lukt het niet meer.
Geen ontsnappen. Geen afleiding. Alleen wat er is.
Hier zijn kolkende, overheersende emoties: angst, onzekerheid, twijfel. Vragen dringen zich naar voren:
Wat als dit mijn leven is?
Wat als ik niet meer mee kan draaien in de maatschappij?
Ik niet meer de vrouw kan zijn die ik was?
Niet meer de moeder die ik wil zijn?
Wanneer je (bijna) geen kant op kan, je lichaam je stilzet, word je geconfronteerd met iets waar je niet omheen kunt: jezelf.
De dansvloer voelt mijlenver weg
Søren Kierkegaard schreef: ‘De dansvloer is gegeven. De muziek is gegeven. Wat is de beweging en vrijheid die bij jou past?’
Ik visualiseer de dansvloer, terwijl ik aan de zijlijn sta. Als toeschouwer van het leven. En vraag me af:
‘Welke beweging?
Welke vrijheid?’
Ik zie daar op die vloer de mensen om me heen, het leven buiten op straat, van familie en vrienden. Zij die vrij bewegen, genieten, mee kunnen met de stroom. Staan en gaan waar ze willen.
Het doet pijn. Heel veel pijn.
Wat wil ik graag meedoen. Meebewegen.
Ik laat mijn rug langs de muur naar beneden zakken, tot ik de grond raak. Met mijn hoofd op mijn knieën stromen de tranen over mijn wangen. Wat wil ik graag weer zijn wie ik was. Voordat ik ziek werd. Het leven leven dat ik leefde.
"De dansvloer is gegeven. De muziek is gegeven. Wat is de beweging en vrijheid die bij jou past?"
De illusie van vrijheid
Door een waas van tranen zie ik hen gaan. Van hot naar her. Met overvolle agenda’s. Ze zeggen:‘wat gaat de tijd hard hè?’ of: ‘Het is zó druk’.
De ruwe muur prikt in mijn rug, de vloer is koud aan mijn billen. Mijn ademhaling gaat zachtjes op en neer. Het is net of daar een wervelwind gaande is en ik erbuiten sta. Hun woorden komen me zo leeg over. Beseffen zij dat ze ademen? Dat ze leven?
Kunnen ze de muziek horen die er is in hun dag? De vogels, de zachte wind op hun huid, voelen of ze trek hebben of eten ze gewoon?
En terwijl ik ze observeer en zit te mijmeren treft mij een schokkend besef.
“Was ik eigenlijk wel vrij vóór ik ziek werd?”
Of leefde ik volgens verwachtingen? Volgens patronen van aanpassen, zorgen, doorgaan?
Wat is vrijheid eigenlijk… als ik deed waarvan ik dacht dat het ‘hoorde’?
Leven met chronische pijn en verlies van identiteit
Misschien herken je dit.
Je was iemand. Altijd sterk. Je had een rol. Meerdere rollen.
En ineens… valt dat weg.
Je kijkt naar anderen die doorgaan. Die leven zoals jij dat ooit deed.
Van afspraak naar afspraak. Van moeten naar moeten.
En jij?
Jij zit. Jij ligt.
En vraagt je af aan welke knop je kan draaien om terug te gaan naar je ‘oude ik’. Dat is wat je wilt, vandaag nog. Nee, gisteren!
Wat je lichaam je probeert te vertellen
Een inzicht kan hard binnenkomen.
Want nog voordat het antwoord zich kan vormen op de vraag of ik wel vrij was, trekt er iets mijn aandacht.
Daar, een eindje verderop.
Ik zie haar.
Met haar blonde vlechtjes.
Amicaal kletsend en zich geenszins bewust van de ruimte die er om haar heen is.
Het is zij, de jongere versie van mezelf.
Ik leg een hand op mijn buik, waar de pijn resoneert.
Zo voelbaar hoe hard ze haar best wil doen.
Een verlangen om het goed te doen. Dat is wat ik haar zie doen, opgaan in de massa.
Zich aanpassen, ertussen willen passen.
Opnieuw leren leven vanuit jezelf
De muziek verandert.
En de enige die het hoort ben ik, want het komt van binnenuit.
Tranen wellen op, opnieuw. Mijn benen tintelen.
Ik kom langzaam overeind.
Mijn voeten stevig op de grond, sta ik.
Met een rechte rug.
Het hoeft niet langer!
Ik kijk opzij, naar haar.
Ik zie dat ze omkijkt en naar me toe huppelt.
Kom maar! Woorden die niet over mijn lippen komen, maar waarvan ik zeker weet dat zij ze ziet in mijn ogen. Dat ze welkom is.
Ik voel als nooit tevoren hoe het niet langer hoeft.
Ik mijn lichaam niet langer negeer.
Ik sta. Op mijn voeten, op mijn grond.
Ik ben vrij!
Vrijheid is niet een pijnvrij leven.
Vrijheid is leven in verbinding met mezelf. Met wie ik ben.
Vrij om te kiezen, om af te stemmen. Om te zijn.
Vrij omdat ik kan zijn.
Omdat ik ben.
Jouw dansvloer: wat doe jij?
De dansvloer is gegeven. De dansruimte ligt er, jouw grond is gegeven.
Jouw situatie is wat het is.
De vraag is:
Wat doe jij? Wat is jouw beweging, hier en nu?
Wat als juist deze plek waar jij nu bent – te midden van de pijn, je gebrokenheid, de stilstand, de onzekerheid – de plek is waar het mag gaan stromen? Waar jij écht gaat leven?
Durf jij jouw leven opnieuw vorm te geven?
Misschien is dit jouw moment. Het moment om in verbinding te komen met wie je bent. Waar je voor staat.
Om stil te staan, te voelen, te luisteren, jouw bewegingen te oefenen en jouw ruimte te verkennen. Zo in de totaal andere omstandigheden dan je gewend was, hier buiten je comfortzone.
Hoe zou het voor je zijn als je je kan toe-eigenen wat van jou is, er veel meer binnen jouw bereik ligt dan wat je ooit had kunnen hopen?
Voel je dat het tijd is, jouw tijd?
Om te gaan luisteren naar de fluisteringen van je lichaam zodat het niet zo hard hoeft te schreeuwen?
Wil je ontdekken wat jouw beweging is, binnen jouw realiteit?
Wil jij de choreografie van je leven, leven?
Dan hoef je het niet alleen te doen.
Ontvang GRATIS videoreeks over de DANS-cirkel
In de zesdelige videoreeks van de DANS-cirkel kun jij proeven aan jouw Rode, Oranje en Groene zone.
Wil jij jouw leef- en beweegruimte oprekken? Vraag dan deze videoreeks aan!
