Ga naar de inhoud
Als je je altijd teveel voelt...
Ken je dat gevoel dat je teveel bent? Dat je je aanpast, je inhoudt, en het later moet bezuren? In de sessies met Hanna werd zichtbaar hoe een overtuiging haar belemmerde, zonder dat ze het wist.
Lees in dit praktijkverhaal hoe ze een nieuwe weg vond.
Het besef, de erkenning dat het overweldigende nare gevoel, niet alleen gaat over wat er in dat moment gebeurt raakt Hanna diep. Ze zit bij mij in de woonkamer, kijkt met tranen in haar ogen naar de verschillende aspecten van haar verhaal die in attributen zichtbaar zijn geworden in de kamer.
Even daarvoor had ze verteld over de voorgaande dag. Waar ze vastliep in haar gevoelens en gedachten. Waar ze zich zo had voorgenomen om nu haar grenzen aan te geven. Om niet langer de lat zo hoog te leggen en het ‘s avonds en ‘s nachts te moeten bezuren met pijn en slapeloosheid.
Ik nodigde haar uit om haar voornemen haar grenzen aan te geven zichtbaar te maken met iets (een attribuut of een stoel).
Het zichtbaar maken in de ruimte geeft inzicht in de verschillende overtuigingen of innerlijke delen die aan het stuur (willen) staan in je leven. Het maakt zichtbaar waarom je soms iets wél wilt maar waardoor het niet lukt. Of dat je je, zoals Hanna in deze situatie, iets voorneemt maar vervolgens toch heel anders kiest dan je wilt.
En nu stond daar die stoel. En de plaats van kussen (haar voornemen) – de stoel bijna óver en óp het kussen. Vanaf deze plek kon ze geen kant op.
Het was dan ook daar, op die plek dat ze zich heel benauwd en verward ging voelen. Met dat ze het kussen daar neerlegde was er die stoel – die haar haar ruimte leek af te nemen.
Daar op die plek, waar ze op haar hurken was gaan zitten kwam ik bij haar en vroeg: Wat is hier?
En nu, nu zaten we samen op de bank en keken we hiernaar.
De flarden, de herinneringen die daar op waren gekomen waren even zo intens geweest dat we nu samen, even van de zijlijn er naar kijken.
Ze zegt, terwijl ze een traan van haar wang veegt: Dat gevoel, daar op die plek is zo bekend!
Hoe kan het, dat deze stem, zo hard en vernederend is? Ik voel hoe het er al was toen ik klein was. ‘Maar mijn ouders deden dat echt niet expres. Ze deden vast wat ze konden?!”
Ik vraag haar, als we nu zo kijken, naar die plek, wat zie je?
Ze zegt: “Dat wat er gisteren met die vriend gebeurde… dit is wat ik ken. Wat ik eigenlijk al mijn hele leven doe! Ik voel aan wat de ander nodig heeft, ik zeg niks. Net als toen!”
Dan is ze even stil.
“Ja, mijn ouders bedoelden het goed, en toch ben ik gaan geloven dat ik teveel was.
Dat ik vreemd was.”
Wat heeft jouw lichaam je te vertellen?
Hoe is het voor jou om je grenzen aan te geven? Om te doen wat goed is voor je lichaam? Is er geregeld strijd over of dit wel mag, of het wel nodig is? Vind je er van alles van?
Welke kritische stemmen saboteren jou?
De weg naar binnen.....
Dit was het begin van haar ontdekkingsreis in haar binnenste. Ze ging zien hoe ze een manier van leven eigengemaakt had (onbewust) waarin ze haarfijn aanvoelde wat anderen nodig hadden. En was gaan geloven dat wat zij nodig had, wat zij wilde en voelde er niet toe deed.
De erkenning van hoe het was bleek het begin van een verschuiving in haar binnenste.
De herkenning van de kritische stem die haar de mond snoert, een nieuwe weg.
De zo bekende overtuigingen en kritische stemmen die haar weerhielden om zich uit te spreken, leerde ze herkennen en tegen te spreken.
.... is de weg eruit!
Ze schreef later, in een mail die ze stuurde:
Ik was nooit “te veel”. Ik was altijd gewoon… mezelf.
En dat is genóég. Ik mag mezelf zijn!
Wat een vrijheid heb ik mogen vinden in mezelf.
Wil jij niet langer aanmodderen en alleen struggelen?
Je bent van harte welkom om te sparren en te ontdekken waar jij belemmert wordt en weer vrijheid kan vinden!
