Ga naar de inhoud
Winter 2023. Onze droom werd gehinderd door versleten, slecht onderhouden, hobbelige wegen.
Zouden we moeten schelden op de infrastructuur? Of op dat wat anderen soms onbewust en ongewild impliceren met hun woorden?
Het zijn gedachten die door me heen gingen tijdens de terugreis van onze laatste camperreis. Ja, laatste.
Het avontuur waarvan we hadden gehoopt dat het ons vrijheid zou geven. De mogelijkheid om kilometers te maken terwijl ik liggend kon reizen. Nieuwe plekken ontdekken. Misschien zelfs de bergen in. Het bleek veel impact te hebben.
De barsten in ons vooruitzicht, de scherven die we overhielden van het doorgeprikte droombeeld doen pijn.
Deze blog is een vervolg op: ‘Chronische pijn op vakantie: als genieten niet lukt.’
Dit is blog drie van vijf in de reeks ‘Chronische klachten en vakantie’.
Wanneer een droom niet haalbaar blijkt
Dat we ons dit realiseerden duurde echter nog wel even.
In de eerste weken na thuiskomst koos ik als antwoord op de vragen naar onze vakantie steevast ‘dat het niet was wat ik had gehoopt’, of eigenlijk ‘niet wat wij hadden gehoopt.’
Want ook mijn man viel het zwaar.
Vrijwel direct voegde ik eraan toe hoe enorm dankbaar we waren dat we deze financiële mogelijkheid hadden. Dat we herinneringen hadden gemaakt. Dat er leuke uitstapjes waren geweest voor mijn man en dochter. Dat het, alles bij elkaar genomen, een avontuur op zich was geweest.
Dat was gemeend. Het was zeker niet gelogen.
Echter wat ik niet doorhad, was dat ik zo wel een heel deel van mezelf achterwege liet. Een belangrijke deel van mezelf zo onzichtbaar maakte.
De strijd om positief te blijven
Ik draaide alsmaar rondjes in mezelf. Simpelweg omdat ik niet wist hoe ik hier een weg in moest vinden.
Deed ik niet gewoon te moeilijk? Zou het anders zijn als ik positiever was? Wat kon ik anders doen?
Het waren vragen die me steeds opnieuw bezighielden. Wat kon ík anders doen zodat het beter zou gaan?
Een herkenbare vraag voor veel vrouwen die leven met chronische pijn.
Omdat je zo graag wilt dat er nog een oplossing is. Dat je nét iets anders kunt doen waardoor het wel lukt. Dat die droom toch nog haalbaar blijkt.
Chronische pijn, verlies en het vermijden van teleurstelling
Het was ongeveer een half jaar later dat we opnieuw regelmatig de vraag kregen wanneer we weer een camper zouden huren. En dat mijn man en ik besloten het onderwerp niet meer te vermijden. Tot die tijd waren we het onderwerp steeds uit de weg gegaan.
We begonnen het gesprek voorzichtig, wilden elkaar geen pijn doen.
Tot we besloten eerlijk te zijn naar elkaar. Naar onszelf.
Dat we niet alleen teleurgesteld waren. Maar dat onze hoop, onze droom om met de camper naar de bergen te gaan en daar allerlei avonturen te beleven, uiteen was gevallen.
De rauwe werkelijkheid kwam naar de oppervlakte.
En daarmee ook iets anders: rouw.
Rouw bij chronische pijn
En diepere vragen borrelden op.
Is dit dan het leven?
Een van de vragen die ik maar moeilijk kon toelaten.
Ik vond dat ik zo niet mocht denken, dit niet mocht voelen.
Tot ik mezelf toestemming gaf om dat wat er werkelijk in mij leefde op papier te zetten. Voorzichtig zette ik wat krabbels op papier, en ik zag de volgende woorden gevormd worden: ik durf niet, …ik durf niet.
Terwijl ik de woorden zag verschijnen, vulden mijn ogen zich met tranen. En toen kwam alles eruit.
De pijn. De strijd in mijn lichaam, met mijn lichaam. De impact, niet alleen op mijn leven, maar ook op dat van mijn man, mijn dochter. Op haar opvoeding. Op onze dromen. Op onze hoop. De hoop die opnieuw was uitgelopen op teleurstelling.
Terwijl de tranen stromen raast mijn pen over het papier. Alles rolt eruit. Wat al die tijd rondjes draaide in mijn hoofd, vond eindelijk een uitweg.
Het zat niet langer vast in mij… het stroomde.
Mezelf serieus nemen zorgde voor rust
Vanaf dat moment kon ik woorden vinden. Eerst naar een goede vriendin, over hoe het echt voor me was geweest. Hoe het nu voor me is. Ik deelde en voelde hoe het me opluchtte.
En niet veel later maakten mijn man en ik samen een keuze: we doen het niet meer. Nee, een vakantie met een camper is het helaas voor ons – toch – niet. En dat gaf rust.
Acceptatie van chronische pijn betekent niet opgeven
Mezelf serieus nemen. Met alles wat er is. Het blijkt een simpele realiteit te zijn.
Daar waar ik in mijn binnenste bleef twijfelen en er alles aan probeerde te doen om er een ander licht op te laten schijnen, om te relativeren, werd het eenvoudig helder door het schrijven en delen.
Het luchtte op. De spanning zakte. Ik koos niet langer voor wat ik wilde dat mogelijk was. Nu koos ik voor wat goed was voor mijn lichaam. Ik kon het vóélen.
Misschien is dat wel iets wat ik steeds opnieuw leer in het leven met chronische pijn. Dat loslaten van een droom ruimte kan maken voor iets nieuws.
Wat als ik zou kiezen wat haalbaar is, binnen mijn grenzen? Binnen mijn pijngrenzen? Haalbare doelen voor een vakantie? Wat als juist daar nieuwe mogelijkheden ontstaan?
Deze blog is een vervolg op: ‘Chronische pijn op vakantie: als genieten niet lukt.’
Dit is blog drie van vijf in de reeks ‘Chronische klachten en vakantie’.
Een fijne zomer: in verbinding met jezelf
Wil jij deze zomer(vakantie), ondanks je chronische klachten, meer rust ervaren en beter afgestemd blijven op jezelf?
Dan is ons zomeraanbod precies wat je nodig hebt!
Je krijgt bemoedigingen via de app, je vindt herkenning, via persoonlijke verhalen én praktische handvatten – en dit twee maanden lang!
Daarnaast krijg je video’s met verdiepende informatie over wat overbelasting met je zenuwstelsel doet en toegang tot de besloten Signalgroep.
In twee bijbehorende Q&A-sessies kun je jouw persoonlijke vragen stellen en met dit alles sta je er deze zomer niet alleen voor!
Want ook met chronische klachten mag de zomer lichter voelen.
