Ga naar de inhoud
Mijn wereld was klein geworden. Een middagje weg, een winkel bezoeken of op vakantie gaan waren geen vanzelfsprekendheden meer. Door mijn chronische pijn kostte vrijwel alles energie, waardoor veel mogelijkheden langzaam buiten bereik raakten.
Toch bleef de wens bestaan: eropuit gaan als gezin. Nieuwe plekken ontdekken. Herinneringen maken met onze dochter.
Toen we in oktober 2020 de kans kregen om een camper te lenen, voelde dat als meer dan een weekend weg. Het voelde als een speciaal experiment. Zou reizen met een camper een manier van reizen zijn die wél binnen mijn fysieke grenzen past? Zou dit ons als gezin misschien een stukje vrijheid terug kunnen geven?
Met die vragen stapten we die zonnige zaterdag in de camper.
Dit is blog is de eerste van vijf in de reeks: ‘Chronische klachten en vakantie’
Een camper biedt mogelijkheden binnen mijn fysieke grenzen
We staan op het trottoir voor ons huis, kijken elkaar aan, hebben we alles? Zijn we er klaar voor?
Na het dakraampje op zolder nog snel even te sluiten en de vuilniszak weg te gooien, stappen we in en nemen plaats.
Een paar minuten later draaien we met de camper de snelweg op. Ik sta op en loop naar achter. De camper hobbelt over de weg. Nog net op tijd grijp ik mij vast aan een bovenkastje. Nadat de inhaalmanoeuvre gedaan is klim ik op het bed.
Liggend sluit ik mijn ogen, neem een diepe ademteug en voel de spieren in mijn rug en bekken ontspannen.
Uit de speakers klinkt vrolijke muziek, bijna overstemd door het geronk van de motor en het geklapper van het dakraampje. De geur van benzine dringt mijn neus binnen.
Wat roepen deze zintuiglijke prikkels veel herinneringen op! De tankstops langs de snelweg als klein meisje met het gezin. Rondjes lopen op parkeerplaatsen om de benen te strekken. Spelletjes op de achterbank.
Later samen met Maurits een broodje en een kopje koffie op weg naar onze vakantie in het zuiden. Boeken lezend afgewisseld met naar buiten staren, over Hollandse landerijen, hobbelige Belgische wegen en wegversperringen waar we maar 80 km/u mogen rijden. Om vervolgens plaats te maken voor heuvelachtige Franse wegen en pittoreske dorpjes.
Ik mijmer verder.. als deze manier van reizen haalbaar is qua pijn, rijden we dan over een aantal maanden of jaren misschien met z’n drieën door de Italiaanse Rivièra? Of over de kronkelende bergweggetjes in de Zwitserse Alpen?
Mijn hart maakt een sprongetje. Dat zou geweldig zijn!
Zelf, en met mijn dochter, in een winkel zijn! Wat een vrijheid!
Voor het eerst na jaren zelf een winkel binnen stappen
Remmen piepen, mijn bed schudt en schokt. Maurits parkeert de camper. Het plan is simpel: even boodschappen halen.
Terwijl mijn man richting de supermarkt loopt, valt mijn oog op een drogist iets verderop op dit plein. En bedenk ik me dat we nog een cadeautje mee wilden nemen. Opeens komt er een gedachte op die ik al jaren niet meer heb gehad.
‘Zou ik zelf even naar binnen kunnen?’ vraag ik me af en de vraag verrast me.
Ik ben al jaren niet meer zelfstandig een winkel binnen geweest. Het was simpelweg geen optie. Naar een winkel lopen, rondkijken en vervolgens weer naar huis gaan kostte teveel energie en gaf te veel pijn.
Maar nu?
Nu zou ik zo éven naar binnen kunnen lopen en daarna meteen weer gaan liggen in de camper.
Ja. Dit zou kunnen. Ik besluit te gaan.
Chloë, mijn dochter, kijkt me verrast aan en vraagt met een opgewonden stemmetje: ‘ga jíj́ naar de winkel mama? Dan ga ik met jou mee!’
Even voelt het alsof ik zweef terwijl ik over de drempel van de winkel stap. Hier zijn, alleen met Chloë aan de hand, wat een vrijheid.
De geur van zeep, leer en allerlei niet thuis te brengen aroma’s komt op me af. Schappen vol verzorgingsproducten, cadeautjes en huishoudelijke artikelen strekken zich voor me uit.
Kleuren en geuren komen op me af.
Ik weet niet waar ik moet beginnen. Wat ben ik wereldvreemd aan het worden.
Ik slik een paar keer. Een winkel binnenlopen was ooit zo normaal! Juist daarom confronteert het me met hoe klein mijn wereld is geworden door de chronische pijn.
Samen struinen we langs de schappen. Chloë wijst enthousiast het ene na het andere leuke speelgoed, geurtje of doosje wil pakken dat leuk zou zijn als cadeautje. “Kijk mama, deze!” “En deze dan?”
Wat geniet ik van haar gezichtje, haar vragen, haar ideeën, en laat haar even lekker gaan.
Juist dat maakt reizen met een camper voor mij zo bijzonder. Waar mijn fysieke beperkingen normaal gesproken bepalen wat wel en niet mogelijk is, ontstond er ineens ruimte.
Het vakantiegevoel dat we bijna vergeten waren
Aangekomen op de camping krijgen we een plekje aan het water toegewezen. De najaarszon geeft nog genoeg warmte om die middag buiten te kunnen liggen.
Vlakbij is een klein haventje waar kano’s en sloepen zachtjes dobberen op het water. Diezelfde middag ontluikt het plan dat Maurits en Chloë de volgende dag bootje gaan varen. Wat fijn dat ik ze vanaf de camper nog een heel eind zal kunnen zien.
We genieten van de stilte van het water, de boten in het haventje en het uitzicht op de rood, oranje en roze tinten van de ondergaande zon.
Het voelt als een vakantiegevoel dat we bijna waren vergeten.
Met z'n drieën het water op
Het bootje huren werd nog een groter feestje dan verwacht!
In de veronderstelling dat zij eropuit gingen met z’n tweeën, ontdekken we dat de sloep breed genoeg is voor tuinkussens en een kleed. Waarop Maurits met het idee kwam om met het bootje tot voor de camper te varen, waar ik kon instappen en liggend mee het water op ben gegaan! Wat hebben we genoten, met z’n drietjes, midden in de natuur!
Dit weekend werd een avontuur waar we nog lang van hebben nagenoten.
Een klein keerpunt
Na jarenlang vooral thuis te zijn geweest – met slechts sporadisch elders te vertoeven dan in mijn eigen huis – voelde dit weekend als een klein keerpunt.
We ontdekten dat er misschien méér mogelijk was dan we dachten. Reizen met de camper biedt nieuwe mogelijkheden en perspectief voor ons als gezin; iets wat we lange tijd kwijt waren geweest.
Zou dit het avontuur en de bewegingsvrijheid geven waar we naar verlangen?
Dat we weer op vakantie kunnen?
Buiten de stad? Misschien zelfs buiten landsgrenzen?
Soms is hoop alleen al een prachtige bestemming.
Dit is blog is de eerste van vijf in de reeks: ‘Chronische klachten en vakantie’.
Het tweede blog in deze serie ‘Chronische pijn op vakantie: als genieten niet lukt’ lees je hier.
Wat is jouw verhaal?
Heb jij een vakantie, uitstapje of manier van reizen ontdekt die ondanks fysieke beperkingen toch mogelijk bleek?
Wij vinden het altijd bijzonder om ervaringen van anderen te lezen. Deel jouw verhaal gerust hieronder in een reactie.
